فوتبال‌بین
فوتبال‌بین

تورس: نمی‌خواستم قلب هواداران لیورپول را بشکنم؛ سیاست‌های باشگاه باعث خروج من شد

انتقال تورس به چلسی در زمستان ۲۰۱۱ جنجال‌های زیادی بین هواداران لیورپول به پا کرد.

تورس: نمی‌خواستم قلب هواداران لیورپول را بشکنم؛ سیاست‌های باشگاه باعث خروج من شد

به گزارش فوتبال‌بین، فرناندو تورس، بازیکن سابق لیورپول در مصاحبه‌ای جدید اعلام کرده سیاست‌های باشگاه باعث شد به چلسی برود. او در روز پایانی نقل‌وانتقالات ژانویه ۲۰۱۱ با قراردادی به ارزش ۵۰ میلیون پوند، از لیورپول به چلسی پیوست. این انتقال با تنش‌های فراوانی همراه بود و یکی از جنجالی‌ترین جابه‌جایی‌های تاریخ لیگ برتر انگلیس به شمار می‌رود. مهاجم اسپانیایی درخواست جدایی را به باشگاه ارائه کرد و یک‌شبه از قهرمان هواداران در مرسی‌ساید به چهره‌ای مطرود تبدیل شد. او می‌گوید: «این حساس‌ترین بخش ماجراست. توضیح دادنش دشوار به نظر می‌رسد. اگر بخواهم کوتاه بگویم، همه‌چیز در لیورپول تغییر یافت.» او ادامه داد: «از همان روز اول در لیورپول احساس کردم به خانه برگشته‌ام و مورد علاقه هواداران هستم. در ابتدا نمی‌دانستم این باشگاه در سراسر جهان تا چه اندازه بزرگ است تا اینکه برای اردوی پیش‌فصل به آسیا رفتیم و ۵۰ هزار نفر برای تماشای تمرین ما به ورزشگاه آمدند. لیورپول سال ۲۰۰۵ در استانبول قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده بود و درست پیش از ورود من هم به فینال آتن رسید. همه‌چیز عالی به نظر می‌رسید؛ ارتباط میان هواداران و بازیکنان، جایگاه کاپ، حضور بازیکنان اسپانیایی مانند ژابی آلونسو، رینا و آلوارو آربلوا در ترکیب تیم و فرصت رقابت برای کسب جام‌های بزرگ. رافا مربی بسیار سخت‌گیر و فوق‌العاده‌ای بود. وقتی جرارد پشت سرم بازی می‌کرد، همه‌چیز آسان می‌شد. فقط کافی بود به فضای خالی بدوم و می‌دانستم او توپ را دقیقاً به همان نقطه‌ مورد نظرم می‌فرستد. حتی نیازی به صحبت کردن نداشتیم. این درک متقابل از همان روز اول وجود داشت. جرارد بهترین هم‌تیمی‌ام نام داشت. در نخستین بازی خانگی‌ام مقابل چلسی گل زدم و در دومین مسابقه‌ام در آنفیلد برابر دربی‌کانتی ۲ گل به ثمر رساندم. وقتی هواداران سرود تو هرگز تنها قدم نخواهی زد را می‌خواندند، به رینا گفتم: احساس می‌کنم می‌توانم در تمام بازی‌ها در این ورزشگاه گل بزنم.

تورس تنها در ۷۲ مسابقه به رکورد ۵۰ گل در لیگ رسید. پیش از او هیچ بازیکنی در تاریخ لیورپول با تعداد بازی کمتر به این رکورد نرسید. محمد صلاح بعد ها این را با ۶۹ مسابقه شکست. در ادامه اما ناکامی اروپایی مقابل چلسی و بدبیاری‌های داخلی مقابل یونایتد با بحران مالی سرخ‌ها همراه شد. تورس می‌گوید: «آن‌ها شروع به فروش بهترین بازیکنان ما کردند. ژابی آلونسو در سال ۲۰۰۹ به رئال مادرید رفت و خاویر ماسکرانو در سال ۲۰۱۰ راهی بارسلونا شد. رافا هم رفت. آدم با خودش می‌گفت: اینجا چه خبر است؟ ما در لیگ برتر و لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی نزدیک شدیم. فقط یک قدم فاصله ماند و به ۲ یا ۳ بازیکن دیگر نیاز داشتیم اما بازیکنان جدید بهترین گزینه‌ها به حساب نمی‌آمدند. تابستان قبل با کریستین پرسلو، مدیر اجرایی باشگاه صحبت کردم و می‌خواستم صادق باشم. توضیح دادم برای کسب جام به لیورپول آمده‌ام. او گفت باشگاه در حال طی کردن مراحل فروش است و دیگر نمی‌تواند بازیکنی را بفروشد. می‌خواستند مدل کاملاً جدیدی در باشگاه اجرا شود؛ جذب بازیکنان جوان، پرورش آن‌ها و صرف ۱۰ سال زمان برای ساختن تیم. تقریباً ۲۷ ساله بودم و چنین فرصتی نداشتم. با دامیان کومولی، مدیر ورزشی باشگاه هم صحبت کردم. برایش واقعاً فرقی نمی‌کرد در لیورپول بمانم یا بروم. او گفت: اگر بتوانیم جایگزینی برایت پیدا کنیم، می‌توانی بروی. به ماندن من و جذب بازیکنان جدید اصرار نکرد.» لوئیس سوارس در روز خروج تورس از آژاکس وارد لیورپول شد. این باشگاه همچنین با پرداخت ۳۵ میلیون پوند به نیوکاسل برای جذب اندی کارول، رکورد نقل‌وانتقالات خود را شکست. تورس به یاد می‌آورد: «من و لوئیس دوست شدیم چون در یک دفتر نشسته و منتظر بودیم انتقال‌هایمان نهایی شود. سوارس بعدها بهترین مهاجم جهان نام گرفت اما آن موقع هیچ‌کس نمی‌توانست چنین چیزی را پیش‌بینی کند. کومولی به من گفت: نه، لوئیس جایگزین تو نیست. او یک بال است. ما هنوز باید یک مهاجم پیدا کنیم. هیچ‌کس متوجه نشده بود سوارس همان مهاجم مورد نظر است!.»

توهین‌های هواداران پس از پیوستن تورس به چلسی به‌شدت او را آزار داد. او می‌گوید: «نمی‌دانستم رفتنم تا این اندازه برای هواداران دشوار خواهد بود. وقتی جدا شدم، درد و ناراحتی آن‌ها را دیدم و این موضوع مرا آزار داد. از نظر من، رقیب اصلی و سنتی لیورپول منچستریونایتد نام داشت. هیچ‌وقت به منچستریونایتد نمی‌پیوستم. این موضوع مثل رابطه رئال مادرید و اتلتیکو است. می‌خواستم در انگلیس بمانم چون لیگ برتر و سبک فوتبال اینجا را دوست داشتم. پس از نخستین فصل حضورم در لیورپول، فرصت پیوستن به بارسلونا را داشتم، اما حتی حاضر نشدم به پیشنهادشان گوش بدهم. بارسلونا در سال ۲۰۱۰ بار دیگر برای جذب من اقدام کرد اما در نهایت داوید ویا را به خدمت گرفت. چلسی و منچسترسیتی هر ۲ خواهان جذب من شدند. احساس می‌کردم ترکیب چلسی بهترین فرصت را برای کسب جام در اختیارم قرار می‌دهد. گاهی در فوتبال باید راه خودت را انتخاب کنی و به این فکر کنی چه چیزی برای خودت بهتر است. با این حال متوجه نمی‌شوی با این تصمیم، قلب عده‌ای را می‌شکنی. نمی‌دانستم تا چه اندازه برای هواداران لیورپول اهمیت داشتم. فکر می‌کردم فقط یک بازیکن معمولی هستم. بازگشت به آنفیلد برای نخستین بار در قامت بازیکن چلسی واقعاً دشوار بود. بازی بسیار بدی انجام دادم. چلسی در می ۲۰۱۲ با نتیجه ۴ بر یک شکست خورد. برای نخستین بار به آنفیلد برمی‌گشتم اما آنجا دیگر خانه من نبود.»

تورس پس از آن با چلسی قهرمان جام حذفی انگلیس، لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا شد. مدتی کوتاه در میلان حضور داشت و سپس بازگشتی احساسی به اتلتیکومادرید را تجربه کرد. اکنون ۴۲ سال دارد و پدر ۳ فرزند است. نگاه متفاوتی به گذشته پیدا کرده. می‌گوید: «از تصمیمم برای ترک لیورپول پشیمان نیستم چون در آن زمان فکر می‌کردم بهترین تصمیم برای من است اما افسوس می‌خورم فرصت کافی نداشتم تا همه‌چیز را به‌درستی برای مالکان جدید توضیح بدهم. احساسات هواداران لیورپول را جریحه‌دار کردم. آن زمان، کسب جام همه‌چیز بود اما وقتی بزرگ‌تر می‌شوی، می‌فهمی این مهم‌ترین مساله زندگی نیست. ارتباط با دیگران، خوشحالی و تعلق به یک گروه بزرگ اهمیت بیش‌تری دارد. مهم‌ترین جام من قهرمانی در لیگ اروپا با اتلتیکومادرید در سال ۲۰۱۸ بود. شاید بزرگ‌ترین جام نباشد، اما سرانجام در خانه خودم آن را به دست آوردم. احترام از جام اهمیت بیش‌تری دارد. وقتی دیدم مردم در حضور فرزندانم چگونه با من برخورد می‌کنند، متوجه شدم انجام کارها به شیوه درست می‌تواند تا چه اندازه مهم باشد.تصویر مردم از ما، قبل از هر چیزی به یادمان می‌آید.» او اضافه می‌کند: «کسانی را که هنوز نمی‌توانند مرا ببخشند، درک می‌کنم. سال ۲۰۱۵ فرصت داشتم برای حضور در مسابقه خداحافظی استیون جرارد به آنفیلد بروم. خیلی عصبی و نگران بودم. به استیون گفتم: نه، نمی‌آیم. این روز متعلق به توست و نمی‌خواهم توجهات را منحرف سارم. او گفت: نگران نباش، بیا تا این موضوع را حل کنیم. نحوه استقبال هواداران از من فوق‌العاده بود و احساس آسودگی عجیبی داشتم. هنوز هم عاشق این باشگاه و این شهر هستم. پسرم لئو یک لیورپولی واقعی است. دستکم سالی یک بار او را به آنفیلد می‌برم. می‌خواهم فضای آن ورزشگاه و معنای حضور در آنجا را احساس کند. بخشیده شدن از سوی مردم برایم ارزش بسیار زیادی دارد. انگار باری به وزن ۳۰۰ کیلوگرم از روی دوشم برداشته شده.»

تورس درباره رد پیشنهاد لیگ آمریکا می‌گوید: «وقتی در سال ۲۰۱۵ در میلان بودم، پیشنهادی از لس‌آنجلس گلکسی دریافت کردم. تقریباً آماده بودم به آمریکا بروم اما اتلتیکومادرید تماس گرفت و همه‌چیز تغییر یافت. استیون جرارد به جای من راهی گلکسی شد. هیچ‌یک از اطرافیانم فکر نمی‌کردند بازگشت به اتلتیکومادرید تصمیم خوبی باشد. با توجه به افزایش سن و مصدومیت‌ها، به نظر می‌رسید دوران حرفه‌ای‌ام رو به پایان است. مطمئن بودم فقط در اتلتیکومادرید می‌توانم موفق شوم. با شور و اشتیاق و رؤیایی نافرجام به آنجا برمی‌گشتم. اگر آن بازگشت موفق نبود، پایان بسیار تلخی رقم می‌خورد. در سال ۲۰۱۸ بار دیگر می‌توانستم به آمریکا بروم. تصمیم گرفتم راهی ژاپن شوم و برای ساگان توسو بازی کنم.» تیم ۵ نفره منتخب تورس؟ « یان اوبلاک را به‌عنوان دروازه‌بان انتخاب می‌کنم. بهترین دروازه‌بان تاریخ لالیگاست. در خط دفاع، کارلس پویول را برمی‌گزینم؛ چه رهبر و شخصیت فوق‌العاده‌ای! در خط میانی استیون جرارد و آندرس اینیستا حضور دارند و در خط حمله هم داوید ویا را می‌گذارم.»

اتلتیکومادریدچلسیلیورپول

پوشش خبری: فوتبال‌بین

تورس: نمی‌خواستم قلب هواداران لیورپول را بشکنم؛ سیاست‌های باشگاه باعث… | فوتبال‌بین