یادداشت؛ عبور از بحران با برانکو میسر است؟!

پایگاه خبری فوتبال‌بین- ویلموتس آمد و رفت بدون آنکه مشخص شود چرا آمد و چرا رفت. و حالا صحبت از برانکویی است که سال‌ها با مطرح کردن نامش به عنوان جانشین احتمالی کی‌روش، اعصاب مربی پرتغالی تیم ملی را خط‌خطی کردند.

به گزارش فوتبال‌بین، با اعلام مهدی تاج، همکاری مارک ویلموتس و تیم ملی را باید پایان‌یافته تلقی کرد. سرمربی تیم ملی ایران که دورانی کوتاه همچون استانکو و والدیر ویرا در تیم ملی داشت. دو مربی خارجی که عمر کوتاهی روی نیمکت مربیگری تیم ملی داشتند و دولت‌شان زود به سر آمد. ویرا نامش را با یک صعود تاریخی به جام جهانی عجین کرد و استانکو بعدا فرصت یافت تا با پرسپولیس نامی نیک برای خود در فوتبال ایران دست و پا کند اما ویلموتس با دو باخت غیرقابل تحمل مقابل بحرین و عراق تیم ملی را تحویل داد تا حالا صحبت از نشستن برانکو بر روی نیمکت تیم ملی باشد. مردی که قبلا روزهای خوبی را با تیم ملی و پرسپولیس در ایران تجربه کرده و در همه سال‌های بعد از جام جهانی ۲۰۰۶، رویای تصاحب دوباره نیمکت داغ تیم ملی ایران را داشته است. حتی در روزهایی که او در پرسپولیس در لیگ ایران آقایی می‌کرد و تیم ملی هم با کی‌روش روزگار خوشی داشت او گوشه چشمی به نیمکت تیم ملی داشت و بدش نمی‌آمد که بعد از کی‌روش سکاندار هدایت تیم ملی ایران شود. هر چند بارها در مصاحبه‌هایش در ایران تاکید کرد که فقط به پرسپولیس فکر می‌کند اما او عادت داشت که درونیاتش را نه در ایران که در مصاحبه‌هایش با رسانه‌های کروات بیرون بریزد و آنجا بود که از نیم‌نگاهش به نیمکت تیم ملی می‌گفت.

انتخاب برانکو اگرچه هنوز برای نیمکت تیم ملی قطعی نشده اما مزایایی دارد که انتخاب حتی مربیان بزرگتر از او هم ندارد. اینکه او زمان را بابت شناخت بازیکنان مورد نیازش از دست نمی‌دهد و از طرفی به جو فوتبال ایران و تقابل‌هایش با کشورهای عربی کاملا آشناست. از طرفی او قبلا یک بار در موقعیتی مشابه موقعیت امروز تیم ملی توانسته از بحران عبور کند. زمانی که تیم ملی در مرحله اول مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ در تهران به اردن باخت و کار به جایی رسید که برای صعود نیازمند بردن اردن و قطر در کشورهای‌شان شد. آن زمان برانکو توانست تیم ملی را با پشت سر گذاشتن اردن و قطر به دور بعدی مقدماتی جام جهانی و سپس به جام جهانی هدایت کند. حالا او در موقعیتی مشابه آن زمان، با تجربه بیشتر و چه بسا با انگیزه بیشتر قرار دارد.

اما سابقه مربیگری برانکو در پرسپولیس نکته‌ای است که نمی‌توان از کنار آن به راحتی گذشت. او چه بخواهد و چه نخواهد با سختگیری شدیدی از سوی هواداران سایر تیم‌ها، در تیم ملی قضاوت خواهد شد و این هنر اوست که بتواند جو وفاق ملی بر سر تیم ملی ایجاد کند. جدا از هنر مدیریت حواشی برانکو نیازمند فکر و طرح جدیدی در بعد فنی نیز است تا بتواند تیم ملی متفاوتی را آماده کند. او چندین سال فقط در عرصه باشگاهی فعالیت داشته و عادت کرده تا تیم‌هایش را با تمرین هر روزه آماده کند. او نیازمند این است تا ذهنیت یک مربی در عرصه‌ی ملی را پیدا کند. باید بداند که وقت چندانی برای آماده‌سازی تیم ملی ندارد و با توجه به مواجهه‌اش با کی‌روش بر سر تعطیلی‌های لیگ چندان هم نمی‌تواند روی تعطیل شدن لیگ و برگزاری اردوهای بلندمدت حساب باز کند. همین نشان می‌دهد که عملکرد او به شدت زیر ذره‌بین است تا او را در مقام سرمربی تیم ملی با مقام او به عنوان منتقد کی‌روش مقایسه کنند و همین کشمکش‌ها می‌تواند تمرکز او را بر هم بزند.

برانکو ایوانکوویچ به نسبت مربیان وطنی که نام‌شان برای سرمربیگری تیم ملی مطرح می‌شود نامی جذاب تر است. به خصوص آنکه او مشکلات ویلموتس را در دریافت دستمزدش ندارد و الان به نحوی یک ایرانی محسوب می‌شود! اما اینکه او بتواند در جو پر از سو تفاهم فوتبال ایران، بی‌حاشیه کار کند و دوباره یک دوقطبی مشابه آنچه در زمان کی‌روش بوجود آمد در جو هواداری از تیم ملی شکل نگیرد به عملکرد این مربی در مواجهه به رسانه‌ها و مردم بستگی دارد.

یادداشت از حجت شفیعی

1984