از جوبیلو تا کاشیما؛ نگذارید ژاپنی ها باز هم در آزادی جشن بگیرند

وبسایت رسمی فوتبال‌بین- برانکو راست می گوید؛ به جای کاشیما، تیم او می توانست برنده جدال رفت فینال لیگ قهرمانان باشد به شرطی که ضربه اول را تیم او در همان نیمه اول به حریف می زد و اگر تیمش قدر موقعیت های گل را در نیمه اول می دانست. در جدالی به حساسیت فینال لیگ قهرمانان آن هم در زمین حریف باید قدر تک موقعیت ها را دانست و چه بسا قهرمان از بین همین تک موقعیت ها مشخص شود. اما فوتبال هم همانند زندگی سرشار از همین اگرهاست. اگرهایی که محصول لحظه هایی کوتاه از جریان یک بازی فوتبال یا جریان زندگی هستند اما تاثیری درازمدت و چه بسا همیشگی خواهند داشت: اگر علیپور موقعیت ناب نیمه اول را گل می کرد؛ اگر داور به جای کارت زرد، به مدافع حریف قرمز می داد و اگرها و اگرهایی که بدون آنها فوتبال معنا ندارد. برانکو راست می گوید تیم او می توانست معجزه وار دیدار رفت فینال آسیا را هم پشت سر بگذارد اما تیمی برنده است که «اگرها» برایش تبدیل به حسرت نشوند.

پرسپولیس و برانکو آن قدر انگیزه برای فتح آسیا داشته و دارند که حتی پس از شکست دو بر صفر در بازی رفت فینال باز هم از فتح قاره کهن بگویند. در واقع هنوز چیزی تمام نشده؛ از تیمی دو گل خورده ای و حالا فرصتی برابر داری تا دو گلش را پاسخ دهی. زدن دو گل به حریف ژاپنی کار ناممکنی نیست اما تردید آنجا آغاز می شود که باید یک نگاهت به دروازه خودت هم باشد. اینجاست که اگرهای حسرت آمیز بار دیگر خود را نشان می دهد؛ اگر علیپور گل می زد و اگر داور پنالتی می گرفت و اگر حریف را اخراج می کرد.

ژاپنی ها همواره در خاک خود بلای جان فوتبال ما شده اند. از آن زمان که روی فوتبال خود سرمایه گذاری کردند، ما را ازار داده اند. همان اوایل دهه نود که به یکباره فوتبال خیلی برای شان جدی شد، در خاک خود ما را پی در پی برده اند. سال ۱۹۹۲ در هیروشیما میزبان جام ملت ها بودند و ما را با یک گل حذف کردند. حذفی چنان ناباورانه و غیرمنتظره که تا سال ها آن را به غرض ورزی داور سوری ربط دادیم و گلی که ادعا می کردیم به آفساید خورده ایم. یک بار هم تیم ملی با منصور پورحیدری در سال ۱۹۹۹ با آنها مساوی کرد و سپس جوبیلو ایواتای آنها در آزادی استقلال را برد و قهرمان آسیا شد. چند سال بعد هم تیم برانکو را بدون لژیونرهایش در آخرین بازی مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ بردند و بعد از آن هم اوراواردز سپاهان را در فینال آسیا برد و حالا هم پس از سال ها که انگار جدال ایران و ژاپن در آسیا به فراموشی رفته بود، باز آنها ما را در خاک خود شکست دادند. هنوز خاطره خوبی از آن ورزشگاه های ژاپنی و آن شیپورهای ممتد و تشویق های ماشینی و مکانیزه برای فوتبال ما رقم نخورده.

ما یک بار تجربه رقص ژاپنی ها را در آزادی و آن هم پس از فینال آسیا داریم.استقلالی های قدیمی تر آن روزی را که شاگردان حجازی به طرز طلسم شده ای توپ های خود را به همه جا جز تور دروازه زدند به خاطر دارند. آن جمعه تلخ اردیبهشت ۱۳۷۸ که ژاپنی ها جام اسیا را در تهران دزدیدند و با خود به ژاپن بردند. حالا آنها با اندوخته مناسب به آزادی می آیند. آبی پوشان جوبیلو آبی های تهران را در تک بازی فینال تهران بردند و قرمزپوشان کاشیمایی نیز یک بازی را از قرمزهای ایرانی. حالا ژاپنی ها فرصت دارند تا یک بار دیگر و پس از بیست سال در آزادی تهران جشن قهرمانی باشگاه های آسیا را بگیرند. اما آنچه در چشم ها و حرف های بازیکنان و مربیان سرخ های ایران دیده می شد، اراده و انگیزه ای عجیب برای خلق یک شگفتی دیگر است. اراده ای برای تکمیل معجزه برانکو و شاگردان با وفایش. پرچم های سرخ روز شنبه برای خلق یک معجزه به اهتزاز در می آیند و قرار هم نیست این بار برانکو حسرت «اگرها» را در پایان بازی بخورد.

گزارش از حجت شفیعی/ فوتبال‌بین

7655