یادداشت ویژه؛ ایران قوانین فوتبال دنیا را به چالش کشید

سایت رسمی فوتبال‌بین - "سب استافورد بلور" یادداشت نویس سایت "تیو فوتبال" به تمجید از تیم ملی ایران و کی روش باخته و تمجید بی نظیری از تیم کی روش داشته اس:

ایران در این جام جهانی عجب چیز باارزشی بود. امروز، آنها حذف شدند. از گروهی کنار رفتند که پیش از آغاز مسابقات یک گروه تشریفاتی به نظر می رسید اما نه اسپانیا نه پرتغال به هیچ وجه عجله ای برای دیدار دوباره با تیم کی روش در آینده نخواهند داشت.

عملکرد "توسری خورهای" جام جهانی در روزهای اخیر و در بسیاری از یک دهه اخیر زیر ذره بین بوده است. در حالی که بسیاری از وسواسی ها منتظر تماشای تیمهای جدید و تازه از بخش های مختلف دنیا هستند و روحیه تیمی را دنبال می کنند، افراد دیگری هم هستند که تیم های تازه کار را از کشورهای کشورهای دستکم گرفته شده دنیا را دنبال می کنند و آنها را به چشم تهدیدی برای منظره جام جهانی به شمار می آورند.

این اتفاق عاملی با دو وجهه است. از یک طرف برای تورنمنت مهم است که این رویداد، یک رویداد باز و یک هدف قابل دسترسی برای فدراسیون های کوچک تر باشد. از طرفی دیگر جام جهانی می تواند به مثابه هدیه ای برای هواداران باشد و گاهی  تاکتیک های نفی برای آنهایی که دستکم گرفته شده اند و می خواهند خودشان را نشان بدهند.

در هر صورت تنها راه به سمت یک دنیای فوتبال‌بین گسترده تر از طریق خود جام جهانی عبور می کند. اگر کشورها بتوانند بر "کیسه بوکس" بون غلبه کنند و فراتر از آنها باشند، این اجازه را خواهند داشت تا توجه مردمشان را به خود جلب کنند، مربیان سرشناس تری را جذب کنند و مهمتر از آن هزینه هایی که برای سرمایه گذای داشته اند را توجیه کنند.

ایران از حضورش در جام جهانی 2018 در همین راستا استفاده کرده است.  به طور کلی عملکردشان در این فصل را نمی توان چیزی جز موفقیت نام گذاری کرد.

چرا؟ چون که آنها بی باک، تهاجمی و متفاوت بودند. آنها طوری برخورد کردند که انگار روزی بر می گردند و به جلو حرکت می کنند. امروز، فوتبال مشی یکدستی را انتخاب کرده است. اروپا قدرت اول قاره را به دست گرفته گویی که به سختی  می توان به این نتیجه رسید که امکانی برای ایجاد تغییر و نوآوری وجود دارد. انگار برای موفقیت، هر کسی کمابیش باید همان اصول (اصول اروپایی ها) را رعایت کند یا حداقل ان که اصول گروهی کوچک که اخیرا نتایج موفقی کسب کرده اند را تکرار کند. نتیجه این است که تنوع در فوتبال معنی نخواهد داشت. این ساده ترین راه برای نتیجه گیری است اما تیمهایی هستند که یا عقب می نشینند و خود را محدود می کنند یا آن که با ایجاد خشونت، حریف را پرس می کنند.

ایران در روسیه هیچ تغییر جدیدی ایجاد نکرد. آنها یک تیم دفاع و ضدحمله بودند که بنیان آنها بر این اساس ساخته شده بود که نشان دادند که می توانند با روشی فراتر از نیازهای اورژانسی و ناگهانی به جلو حرکت کنند. قدرت آنها بر این اساس بود که حاضر نبودند جایگاهشان را بپذیرند. تاریخ این گونه ثبت خواهد شد که آنها از بازیهایشان با پرتغال و اسپانیا فقط یک امتیاز گرفتند و در جریان بازی گلزنی نکردند اما تجربه تماشای 180 دقیقه بازی آنها تا مدتها سرزنده خواهد بود. ایرانی ها یک تیم رعب آور و ترسناک بودند.آنها به  این که در مسابقات حضور داشتند و می توانند با برخی بازیکنان بزرگ پیراهنشان را عوض کنند و با وجود تلاششان در هم کوبیده شوند راضی نبودند بلکه آنها در تعقیب غیرمنتظره ترین صعود کیلو کیلو تعصب و تعهد به خرج دادند.

آنها سرزنده بودند. ایرانی ها قانون بازی را به چالش کشیدند. حس کلی این است که هر تیمی به جز اروپا و آمریکای جنوبی نباید امیدی داشته باشد. اگر یک ستاره استعداد جهانی درکشورهای خارج از این منطقه ها وجود نداشته باشد، صعود به  مرحله گروهی صرفا فرصتی برای نشان دادن غرور آنهاست. شاید شایسته و با لیاقت باشد اما ضرورتا برای هیچ کس جز فدراسیون همان شکور جذاب نیست.  به طومر مثال پاناما با دو بازی از گروه جی حذف شده است تا ابد در مرکز آمریکا در یادها خواهد ماند اما آیا آنها می توانند نسل آینده را مجاب کنند تا پا جای پایشان بگذارند و مثل آنها فوتبال‌بینست شوند ؟ شاید بله شاید هم نه. پاناما شاید حمایت مردم خودش را تضمین کرده باشد اما صعود به جام جهانی شاید فرصتی بهتر از تحقیر شدن باشد.

اما داستان برای ایران فرق نداشت. وجهه کلیدی عملکردئشان نشان می دهد که آنها در چه مسیری قرار دارند. اگر  تیم کی روش یک مهاجم نوک قوی تر و چند بازیکن طراح در اختیار داشت آنها باید هفته آینده در مرحله بعدی بازی می کردند. شاید آنها در نهایت ناموفق به نظر برسند اما لحظه خاص خودشان را ایجاد کردند و شاید به همین خاطر زمانی که ستارگانشان به خانه بر می گردند و مدیران فوتبال کشورشان در مورد آینده کشورشان تصمیم می گیرند، می توانند با خود بگویند "چه می شد اگر؟" 

حالا بیش از همیشه غیرممکن است که فکر کنیم یک کشور بعد از مدتها در جام جهانی حضور می یابد و به مراحل بالا می رسد. با این وجود بهترین گزینه برای ایان این است که تجربه ای موثر بدست بیاورد. تفاوت این که جام جهانی صرفا به چشم "تجربه یک بار در زندگی" با تجربه " یک بار برای بارها در آینده" نگاه شود، همین است.

امروز ایران می تواند به خانه برود تا از چیزی که لیاقتش را دارد استقبال کند. فردا آنها با اقتدار می توانند چیزی که در آینده می توانند به آن برسند را آغاز کنند. 

4125