گزارش/ چطور می توان قهرمان اروپا شد؟(بخش اول)

به روایت کسانی که قبلا فاتح اروپا شدند، شرایط لازم برای قهرمانی در معتبر ترین جام باشگاهی جهان را بررسی می کنیم.

به گزارش کاپ،

25. گلف بازی کنید

هریستو استویچکوف، بارسلونا 1992

"ما تا پیش از گل دقیقه آخر خوزه ماریا باکرو مقابل کایزرسلاترن به مشکل خورده بودیم. بازی رفت را با نتیجه 2 بر صفر پیروز شدیم، اما می توانستیم 14 گل بزنیم. با این اندیشه به آنجا سفر کردیم که هزار درجه بهتر از آنها هستیم، اما خیلی زود گل خوردیم و پس از آن دروازه ما دو بار دیگر باز شد. گاهی در فوتبال این اتفاقات رخ می دهد، اما مطمئن بودیم که می توانیم گل بزنیم، حتی اگر کوتاه قد ترین بازیکن زمین از روی ضربه سر این کار را بکند!" "پس از آن به بنفیکا درسی دادیم که فراموش نشود. در فینال مقابل سامپدوریا نیز چیزی تغییر نکرد. در ساعت 9 صبح، همگی در حال بازی گلف با مربی(کرایف) بودند. ما خیلی خونسرد بودیم. بار دیگر با این اندیشه به ومبلی رفتیم که از حریف بهتر هستیم و خواهیم برد. سامپدوریا چه چیزی داشت؟ یک تیک خوب، اما مانچینی مقابل لادروپ؟ من هوادار لادروپ خواهم بود. ویالی یا استویچکوف؟ خب، استویچکوف(خنده)! من خیلی سریع تر بودم!"

24. اگر روی نیمکت ذخیره هستی، مثل یک شاهین بازی را تماشا کن

لارس ریکن، بورسیا دورتموند 1997

"در فینال سال 1997 مقابل یوونتوس، 70 دقیقه از بازی را از روی نیمکت نگاه کردم و متوجه شدم که پروتزی(دروازبان) با خط دروازه فاصله زیادی گرفته است. ما صحبت کرده بودیم که چه کار کنیم و من گفتم:«زمانی که وارد شدم، سریعا با یک ضربه چیپ او را غافلگیر می کنم» آن سریع ترین گل دوران فوتبال‌بین من شد، تنها 10 ثانیه از ورودم به زمین گذشته بود. خیلی خوشحال شدم که کمک مربی میشائیل هنکه مرا صدا زد." "ما دو گل زدیم و یووه یکی را جبران کرد. بعدها شنیدم زمانی که توپ از سوی آندراس مولر آمد، گزارشگر معروف تلویزیون، مارسل ریف فریاد می زد:«حالا چیپ بزن!» من حتی در موقع گرم کردن خیلی با توپ کار نکردم، برای همین شانس هم به کمکم آمد. من در آن زمان تنها 20 سال داشتم و با اینکه بازیکن خوبی بودم هرگز در زمره فوق ستاره ها به حساب نمی آمدم، اما این موضوع باعث نشد که از قهرمانی در اروپا باز بمانم."

23. هم تیمی ها خود را بشناس

بازیل بولی، مارسی 1993

"هرگز چهره آبدی پله درست پیش از گلی که باعث شکست میلان شد را فراموش نمی کنم. ما در تمرینات صحبت کرده بودیم و آخرین چیزی که قبل از ورود به زمین مونیخ به من گفت این بود:«موقع ضربات کرنر، فقط پشت محوطه ثابت نمان، سعی کن بدوی، به نزدیک ترین تیرک برو.» و در دقیقه 43 بازی بود که رفت تا ضربه کرنر را بزند، بار دیگر آن نگاه را به من انداخت، انگار که من تنها انسان در کل این ورزشگاه هستم. برای همین خود را در نزدیکی محوطه جای دادم... و گل زدم."

22. یخ ها را بشکن

پیتر شیلتون، ناتینگهام فارست 1979

"زمانی که در فصل 1978/79 به مدافع عنوان قهرمانی یعنی لیورپول خوردیم، بازی رفت را در شهر با نتیجه 2 بر صفر بردیم. اتوبوس(بازی برگشت) صبح روز بازی شهر را ترک کرد. این بزرگ ترین بازی زندگی خیلی از ما بود. ما درست بیرون لیورپول بودیم و کلافی(برایان کلاف) در حال پوشیدن لباس هایش بود. او بلند می شود و می گوید:«کسی نوشیدنی می خواهد؟» عصر بود! چند تا از بچه ها یکی دوتا خواستند. زمانی که برای خوردن ناهار رفتیم او گفت:«کسی یک لیوان نوشیدنی می خواهد؟» سرمربی اول تیم، جیمی گوردون مجبور بود تا پایان عصر به سمت چندتا از بچه ها برود و آنها را بیدار کند! آنها به جای اینکه حواس خود را جمع کنند، به این طرف و آن طرف می افتادند. ما در نهایت با یک تساوی بدون گل لیورپول را متوقف کرده و به چیزی که می خواستیم رسیدیم."

21. هرگز تسلیم نشو

کارل-هاینز رومنیگه، مدیر بایرن مونیخ 2013

"در سال 2012،(شکست مقابل چلسی در ضربات پنالتی، در حالی که از حریف پیش بودیم)، به صورت هزاران هزار هوادار ناامید نگاه کردم و با خود گفتم: «وای خدا، چه چیزی رخ داده است؟» ما همه شوکه شده بودیم، چطور می توانستیم از چنین چیزی نجات پیدا کنیم؟ خیلی ها منتظر ما بودند تا سقوط کنیم، متوقف شویم، اما این خیلی شبیه به بایرن مونیخ نیست. در تعطیلات تابستان یوپ هاینکس و من در خصوص چیزهایی که باید تغییر دهیم صحبت می کردیم. در نهایت در همان سال به آن چیزی که می خواستیم رسیدیم.

20. سقوط در یک برکه

پدی کریراند، منچستریونایتد 1968

"جو خیلی روحیه بخشی در جریان بود، ما بازیکنان بنفیکا را می شناختیم و می دانستیم چطور بازی می کنند. کاملا آماده شده بودیم و در هتل ایگهام استراحت کرده بودیم، هتلی که جای خیلی خوبی بود و به مشابه یک قلعه بود، تنها چیزی که اذیت می کرد یک بچه بود که در نزدیکی برکه با یک قورباغه بازی می کرد. البته که داخل برکه افتاد، و در حالی به اتاق برگشت که خزه ها از او آویزان بودند. البته در فینال گل هم زد."(برایان کید)

19. تخته سیاه را فراموش کن

پاکو خنتو، رئال مادرید 1955-60

"ما هیچ وقت تخته سیاه نداشتیم، و خیلی کم درباره حریفان صحبت می کردیم، و این رفتار کمک می کرد تا بازی را تغییر دهیم. بازیکنانی داشتیم که نیازی به آموزش دادن نداشتند. در سال 1962، سه جاسوس فرستادیم تا بازی بنفیکا را تماشا کنند، اما در نهایت 5 بر 3 باختیم. در زمان دی استفانو، تنها به استادیوم می آمدیم، پیراهن های خود را می پوشیدیم و بازی می کردیم.

...