روایتی متفاوت از مسابقه ایران - کره جنوبی به قلم جواد خیابانی

قصه اول : این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست ؟ قبل از هر نکته ای بدانید که این همان دربی آسیاست و کاری هم به این نداشته باشید که معنای دربی این نیست و در دربی همشهری ها هستند که باید با هم بجنگند ، قبول کنیم که این بازی واقعا دربی قاره کهن است .

پس اینطوری فکر کنیم تا بدانیم که فردا به دربی آسیا پامیگذاریم و میخواهیم چشم های تنگ آنها را مثل دروازه شیش تایی شان در جام ٩٦ گشاد کنیم . اصلا فرض کنید این قاره فقط یک کشور دارد و یک شهر که ایران یک محله آن است و کره یک محله ی دیگر ! پس ما بچه محل های زجردیده ی تکیه ها و مساجد تهران و تبریز و رشت و شیراز و اصفهان و آبادان و مشهد و کرمان و کرج میخواهیم برویم به مسابقه با بچه فوکولی های محله های سئول و بوسان و اولسان و اینچئون ... اما این شب ها در محله ما عاشورایی به پاست ... عاشورایی که بیا و ببین ...ما در محله خودمان نام عباس و علی اکبر و قاسم و علی اصغر را با آب طلا نوشته ایم و بر پرچم دلمان گذاشته ایم و علم و کتلی ساخته ایم تا سید و سالارمان را و میر و علمدارمان را اسطوره معرفت و جوانمردی بنامیم و با عشق او فریاد یا حسین یا حسین سر بدهیم و حرمت و ادب را به محله آنطرفی ها ببریم و نوحه سرایی کنیم که اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید . ما میخواهیم به همه دنیا بگوییم نه تنها حرام خوار نیستیم و مال مفت و گناه نمی خوریم بلکه نان شبمان را هم بر خوان نذری عاشورا می گذاریم تا بچه های فقیر محله خودمان را در سخاوت حلال تاسوعا و شب عاشورا و بر سفره کرامت امام و سرور همه جهان بنشانیم و بگوییم که اگر دولتی نداریم ... که اگر مکنتی نداریم ... که اگر ثروتی نداریم... و که اگر شوکتی نداریم به جایش حسین را داریم که همه دولت و مکنت و ثروت و شوکت ماست ، ما میخواهیم در مدح جوانمردی عباس ، جوانمردانه و با اخلاص به میدان برویم تا اگر خودمان هم نتوانیم ، لااقل از بزرگانمان ادب بیاموزیم و به دوستان آن یکی محله شهرمان بیاموزانیم که پیروزی در میدان فقط به گل و شیپور نیست زیرا سر نازنین اماممان در میدان بر نیزه شد ولی او فاتح ابدی قلبها نام گرفت و با ادب و معرفت خویش به پیروزی رسید ، پس به یاد داشته باشیم که ادب مرد به ز دولت اوست و اگر امام ما ، حسین بن علی ادب نداشت با دولت یزید در هم می آمیخت و به مال و مکنت می رسید و اگر بانو زینب ، جرات و قدرت پیامرسانی نمیداشت ، آن پرچم قیام و آن سردارِ بر سرِ دار و آویخته بر نیزه های ناکار از یادها میرفت و فراموش می شد.

قصه دوم : خاطره  عشق

برای روایت این تاریخ بگذارید تا خاطره ها را با خاطره آغاز کنم.

آنجا که ٥٨ سال قبل و در سال ١٩٥٨ پنج بار مثل پنیر لیقوان در مقابلشان سوراخ سوراخ شدیم ، هنوز هم نمیدانم آن پنج گل را کجای دلم بگذارم که با همه ستاره هایمان مثل دهداری و برومند و کوزه کنانی و امیر عراقی و عرفان و خاتم در توکیو سکه یک پول شدیم و هنوز هم نفهمیده ام که آن تیم چه کم داشت تا در اولین بازی امان با بچه های میدان تانگ دائمون (١) له نشویم ؟

بعدها در مجلسی که جعفرخان کاشانی و مرحوم عباس اکرامی هم در آن جمع حضور داشتند از بزرگمرد تاریخ ساز فوتبال ایران دکتر امیرمسعود برومند که اولین گل رسمی تاریخ فوتبالمان هم به نام ایشان ثبت شده است پرسیدم که چرا در آن دربی پنج گل خوردیم و جواب داد چرا تاج ٦ گل از پرسپولیس خورد ؟ و ادامه داد که انگار همه مان در زمین خواب بودیم و افسوس که ایشان همان سال به خواب ابدی فرو رفت و لعلی گرانبها برخاک سرد نشست ، ما هنوز هم خواب رویایی آن مردانِ مرد را به سوگ می نشینیم و در رثای اخلاق در ورزش چنگ بر وجود و تارک دل میکشیم ، اما ای گلزن پرافتخار دوران اقتدار فوتبال ایران ، آسوده بخواب که ما بیداریم ، اما بیدارانی که تا دهه هفتاد به کره ای ها می بازیم تا اینکه رییس بزرگ و پهلوان نامدار ما از کرمانشاه برخاست و با پیشاهنگانی چالاک در جهنم بانکوک به شکار نوادگان ببرهای قوی بنیه ی شرق دور رفت و با گل های جباری و کلانی و صدای جاودانه عطالله بهمنش در آن گزارش تاریخی به فتح جام آسیا رسید تا مصطفی عرب با نزاکت و ادبی بی نظیر جام را بر قله دماوند بنشاند و آسیا را خیره سازد . از آن پس ما دیگر نباختیم و نباختیم و دو سال بعد در بازی های آسیایی تهران با تیم پرستاره فرانک اوفارل انگلیسی که به تیم ایران دل شیر داده بود باز هم و این بار با تیرهای کشنده اسطوره ماندگار تاج ، ببرهای کره را شکار کردیم ، آنجا که در سال ١٩٧٢ دوبار به آنها گل زدیم و هر دو را فخر تیم ملی آن دهه غلامحسین مظلومی زد ، مردی که سنگ قبرش را بر دل مینهیم تا زین پس هیچ بی حرمتی نتواند خاطرمان را با رنگ جهالتش به سیاهی بکشاند ، و دو سال بعد چه خوش بود آن شبی که در پیکار برای رسیدن به جام جهانی آرژانتین با هیجان بی نظیر حبیب الله روشن زاده در گزارش آن نبرد تاریخی گل های شماره هفت تیم ایران را با شکوه و صدایی رسا به خاطره ی عشق پیوند داد و حشمت خان مهاجرانی اعجوبه فوتبال ایران را در نیمه دوم به زمین فرستاد تا دو گل متوالی ورزشگاه بزرگ آسیا را بلرزاند و حسن روشن با آن تمهید روانی به میدان برود و راه صعود را هموار کند هر چند که لی یانگ مو در آخرین ثانیه ها با اشک های شوق خویش دنیا را به سرمان خراب کرد و ایران در مقابل کره به تساوی ٢-٢ رسید... حتما دانستید که در آن مسابقه پیراهن شماره هفت به تن علی پروین نبود و حسن روشن این لباس را به تن کرده بود . دلیلش را فقط باید از آقا حشمت پرسید !

ادامه دارد

*جواد خیابانی